Ерте заманда бір ауылда қарт шопан өмір сүріпті. Оның аты Байжан екен. Ол бай болмаса да, жүрегі кең адам болыпты.
Бір жылы жазда жаңбыр жаумапты. Дала сарғайып, өзендер тартылып қалыпты. Малға су жетпепті. Адамдар алыстағы көлден су тасыпты.
Бір күні кешке Байжанның үйіне жолаушы келіпті. Киімі ескі, өзі жалаңаяқ, қатты шаршаған екен.
- Ата, маған бір жұтым су беріңізші, - депті жолаушы.
Байжанның үйінде бір-ақ шелек су қалыпты. Оны ертеңге сақтап қойған екен. Бірақ шопан ойланбастан жолаушыға су беріпті. Сосын оған нан мен құрт ұсыныпты.
- Өзіңіз су ішпедіңіз ғой, - депті жолаушы.
- Алдымен қонақ ішсін, - депті Байжан.
Жолаушы суды ішіп, нанды жеп, тынығып алыпты. Түнде ол Байжанның үйіне қоныпты. Таңертең шопан оянғанда, жолаушы жоқ екен. Үстелде кішкентай ақ тас жатыр екен. Байжан тасты алып, ойланып қалыпты.
Ол тасты үйінің жанындағы төбеге көміпті. Сол күні түнде жаңбыр жауыпты. Ертеңіне төбенің етегінен бұлақ шығыпты. Суы мөлдір, ақ тастай таза екен.
Содан бері ол жерді Ақбұлақ деп атайды. Ауыл адамдары бұлақтың суын ішеді, малын суарады. Қарттар балаларына былай дейді:
- Соңғы шелек суыңды бөліп берсең, бұлақ табасың.
Байжан ұзақ өмір сүріпті. Жолаушының кім екенін ешкім білмепті. Бірақ ауылдағылардың бәрі оны әулие деп санайды.