Бір ауылда кедей шал тұрыпты. Оның Айсұлу деген қызы бар еді. Қыз әдемі емес, ақылды болатын.
Бір күні ауылға хан келді. Хан бай еді, бірақ өзін ең ақылды деп санайтын. Ол ауыл адамдарын жинап, былай деді:
— Мен үш сұрақ қоямын. Кім дұрыс жауап берсе, сол адам менен қалаған сыйын алады. Кім жауап бере алмаса, малын маған береді.
Ауыл адамдары үндемей қалды. Ешкім бірінші болып шықпады.
Сонда шал орнынан тұрды. Ол қорықты, бірақ қызының сөзін есіне алды.
— Сұраңыз, — деді шал.
Хан сұрады:
— Дүниеде ең тез не?
— Ой, — деп жауап берді шал. — Ой бір сәтте алысқа жетеді.
Хан таңданды да, екінші сұрағын қойды:
— Дүниеде ең семіз не?
— Жер, — деді шал. — Жер бәрін асырайды.
Ханның беті қызарды. Ол үшінші сұрағын қойды:
— Дүниеде ең тәтті не?
— Ұйқы, — деді шал. — Шаршаған адамға ұйқыдан тәтті ештеңе жоқ.
Хан ұзақ үндемей отырды. Содан кейін сұрады:
— Мұны саған кім үйретті? Бұл жауаптар сенікі емес.
Шал жасырмады:
— Менің қызым үйретті.
Хан қызды шақыртты. Айсұлуды көрген соң: «Ақыл жаста да, шалда да болады екен», — деді. Ол уәдесін орындап, шалға мал берді, ал қызды өз кеңесшісі етті.