Мен қала орталығына барамын. Аялдамада адам көп. Он екінші автобус келеді. Мен автобусқа мінемін.
Автобус толы. Бос орын жоқ. Мен терезенің қасында тұрмын. Терезеден қала көрінеді: үлкен үйлер, дүкендер, ағаштар.
Бір әже автобусқа мінеді. Оның қолында ауыр сөмке бар. Жас жігіт орнынан тұрады.
- Әже, отырыңыз, - дейді ол.
- Рақмет, балам, - дейді әже.
Келесі аялдамада екі студент мінеді. Олар күліп, сөйлесіп тұр. Бір қыз телефонмен сөйлесіп тұр. Бір кісі кітап оқып отыр. Жүргізуші радио тыңдап отыр. Радиодан қазақша ән естіліп жатыр.
Жанымда бір адам тұр. Ол картаға қарап тұр. Ол менен былай деп сұрайды:
- Кешіріңіз, бұл автобус орталық базарға бара ма?
- Иә, барады. Төртінші аялдамадан түсесіз.
- Сіз қазақша жақсы сөйлейсіз, - дейді ол. - Мен Германиядан келдім.
- Рақмет! Мен қазақша үйреніп жүрмін. Сіз де үйреніп жүрсіз бе?
- Иә. Мен үш ай оқыдым. Қиын, бірақ қызық.
Автобус үлкен көшемен жүреді. Сол жақта театр, оң жақта саябақ бар. Балалар саябақта ойнап жүр. Бір қария орындықта газет оқып отыр.
Міне, менің аялдамам. Мен есікке жақындаймын.
- Сау болыңыз, - деймін.
- Жолыңыз болсын, - дейді әже.
Мен автобустан түсемін. Күн жылы. Аспан ашық. Мен орталыққа жаяу барамын.