Екі дос ұзақ жолға шықты. Олар бір-біріне: «Біз әрқашан бірге боламыз, қиын кезде тастамаймыз», — деп уәде берді.
Жол орманнан өтті. Ағаштар биік, жол тар еді. Күн батып бара жатты.
Кенет алдарынан үлкен аю шықты. Аю ауыр басып, оларға қарай келе жатты.
Достардың бірі ештеңе айтпастан ағашқа жүгірді. Ол тез жоғары шығып, бұтақтың арасына тығылды. Досына бір ауыз сөз де айтқан жоқ.
Екінші дос ағашқа шыға алмады. Ол не істерін білмеді. Сол кезде бір ертегіні есіне алды: аю өлген адамды тимейді.
Ол жерге жатты да, тынысын тоқтатты. Көзін жұмып, қозғалмай жатты.
Аю жақын келді. Ол адамның бетін иіскеді, құлағына мұрнын тигізді. Ұзақ иіскеді. Содан кейін бұрылып, орманға кетті.
Аю кеткен соң, бірінші дос ағаштан түсті. Ол күліп сұрады:
— Аю саған не деп сыбырлады? Мен жоғарыдан көрдім, ол құлағыңа ұзақ бірдеңе айтты.
Екінші дос орнынан тұрды. Киімінің шаңын қақты да, тыныш жауап берді:
— Аю маған жақсы кеңес берді. Ол былай деді: қиын кезде тастап кететін адаммен жолға шықпа.
Ол сөзін айтты да, жалғыз кетті. Екеуі содан кейін ешқашан бірге жол жүрген жоқ.