Асқар Астанаға көшкеніне екі ай болды. Ол қаланың шетіндегі жаңа үйден пәтер жалдады. Үй биік, кіреберісте әрдайым адам көп. Бірақ Асқар бірде-бір көршісін танымайтын.
Таңертең лифтіге кіргендер бір-біріне басын изеп сәлем береді де, телефонына үңіледі. Ешкім ешкімнен ештеңе сұрамайды. Асқар да солай істейтін. Оған бұл қалыпты көрінетін.
Сол жұма күні жұмыс кеш бітті. Асқар бағдарламашы болып істейді, ал апта соңында үлкен тапсырманы өткізу керек еді. Әріптесі Айгүл сағат сегізде кетті.
— Үйге бар, — деді Айгүл шығар алдында. — Ертең де күн бар.
— Аз ғана қалды, — деді Асқар. Ол әрқашан солай айтатын.
Кеңседен шыққанда сағат он болып қалыпты. Далада жел соғып тұр екен. Асқар автобусты күтпей, таксимен қайтты. Жол бос, жүргізуші үндемеді, Асқарға бұл ұнады.
Аула тыныш, терезелердің жарығы сиреп қалған. Асқар лифтіге кірді де, он бесінші қабаттың батырмасын басты.
Есік жабыла бергенде біреу дауыстап, күте тұруды өтінді. Асқар есікті қолымен ұстап қалды. Ішке қолында екі дорбасы бар егде әйел кірді.
— Рақмет, балам, — деді ол. — Тоғызыншы қабат.
Асқар тоғызды басты. Лифт жоғары қозғалды. Әйел дорбаларын еденге қойып, демін алды.
— Базардан келе жатырмын, — деді ол. — Ертең немерелерім келеді.
— Дорбаңыз ауыр екен, — деді Асқар. — Сізге біреу көмектеспей ме?
— Ұлым өзім жеткізіп тұрамын дейді, — деді апа. — Бірақ мен базарға өзім барғанды жақсы көремін. Ол жерде мені бәрі таниды. Ет сатушы Қайрат маған ең жақсы етті қалдырады. Көкөніс сатушы Мария апай барлық жаңалықты айтып береді.
Асқар басын изеді. Ол әңгімеге дайын емес еді.
Кенет лифт селк етті де, тоқтап қалды. Жарық бір сөніп, бір жанды. Сосын ішке тыныштық орнады.
Асқар батырмаларды қайта басты. Лифт қозғалмады. Ол қоңырау батырмасын басып, құлағын есікке тосты. Диспетчер жауап бермеді.
— Тоқтап қалдық, — деді Асқар ақырын.
— Көріп тұрмын, — деді әйел. — Бұл лифт биыл үшінші рет тоқтады.
Асқар телефонын шығарды. Экранда зарядтың сегіз пайызы қалыпты. Байланыс белгісі де әлсіз еді.
— Менің ертең таңертең маңызды кездесуім бар, — деді ол.
— Кездесуің қашан? — деп сұрады әйел.
— Тоғызда.
— Онда уақыт жетеді, — деді ол сабырмен. — Түн әлі ұзақ.
Әйел дорбаның бірін ашып, ішінен термос алды. Екіншісінен орамалға оралған бауырсақ шығарды.
— Отыр, балам, — деді ол. — Тұрып күткеннен отырып күткен жақсы.
Асқар күлді де, еденге отырды. Әйел оған кішкентай стақанға шай құйып берді. Шай ыстық әрі тәтті еді.
— Менің атым Зейнеп, — деді әйел. — Мен бұл үйде бес жыл тұрамын.
— Асқар. Мен екі айдан бері.
— Білемін, — деді Зейнеп апа. — Сені бірінші аптаңнан көрдім.
Асқар таңғалды. Ол апаны бұрын байқамаған да еді.
— Сіз мені қайдан танисыз?
— Мен бұл кіреберістегі барлық адамды танимын, — деді апа. — Төртінші қабатта Серік деген жігіт тұрады, ол лифт жөндейді. Оныншыда мұғалім әйел, екі баласы бар. Он екіншіде студент қыздар, түнде музыка қояды.
— Ал мен ешкімді танымаймын, — деді Асқар.
— Танымайсың, себебі сұрамайсың, — деді апа. — Сәлем бересің де, телефоныңа қарайсың.
Асқар үндемеді. Апаның сөзі дұрыс еді.
— Сен қайдансың? — деп сұрады апа.
— Шымкенттенмін.
— Ата-анаң сонда ма?
— Сонда. Әкем мектепте тарих пәнінен сабақ береді, анам дәрігер.
— Жиі барасың ба?
— Наурызда бардым, — деді Асқар. — Содан бері жол түспеді.
Апа басын шайқады.
— Жол түспейді деген сөз жоқ. Уақыт табылмайды деген сөз бар.
Асқар жауап таппады. Ол шайдың соңғы жұтымын ішті.
— Анама күнде қоңырау шаламын, — деді ол ақырын.
— Бұл жақсы, — деді апа. — Менің ұлым Қарағандыда тұрады, ол да күнде шалады. Бірақ телефон арқылы шай ішу мүмкін емес.
Сыртта дыбыс естілді. Біреу қабырғаны ұрып жатқандай болды. Сосын дыбыс қайта басылды.
— Түнде диспетчер біреу ғана, — деді Зейнеп апа. — Ол қазір басқа үйде жүрген болуы мүмкін.
Асқар телефонына қарады. Зарядтың бес пайызы қалған. Ол досына хабарлама жазды, бірақ хабарлама жіберілмеді.
— Байланыс жоқ, — деді ол.
— Бізде де солай болатын, — деді апа.
— Қайда?
— Ауылда. Мен Ақмола облысының шағын ауылында өстім.
Апа стақанға тағы шай құйды. Даусы баяу әрі жылы шықты.
— Бір қыста мектептен қайтып келе жатқанда боран басталды. Біз бес бала едік. Жол көрінбей қалды.
— Қорықтыңыз ба?
— Қорықтым, — деді апа. — Бірақ ағам бізді бір-біріміздің қолымыздан ұстауға бұйырды. Сосын әңгіме айта бастады. Ұзақ әңгіме.
— Содан ше?
— Содан біз тыңдап келе жаттық. Ағам не айтып келе жатқанын ешқайсымыз кейін есімізге түсіре алмадық. Бірақ жол қысқарды. Біз алыстан шамның жарығын көрдік те, үйге жеттік.
Апа тынып қалды. Сосын Асқарға қарады.
— Мен сол күні бір нәрсе түсіндім. Күту қорқынышты емес. Жалғыз күту қорқынышты.
Лифт ішінде жарық қайта жыпылықтады. Асқар сағатына қарады. Түн ортасы болып қалыпты.
Уақыт баяу өтті. Телефонның экраны сөніп қалды. Лифт ішінде тек кішкентай қызыл шам жанып тұрды.
Асқар аяғын созып, көзін жұмды. Ертеңгі кездесу есіне түсті. Ол бір айдан бері сол кездесуге дайындалған.
— Ертең не туралы сөйлесесің? — деп сұрады апа.
— Жаңа жоба. Егер басшылар келіссе, мен топ жетекшісі боламын.
— Қорқасың ба?
— Сәл, — деді Асқар.
— Бұл жақсы, — деді апа. — Қорықпаған адам дайындалмайды.
Олар біраз үнсіз отырды. Лифт қабырғасы салқын, ал шай әлі ыстық еді. Асқар есінеп қойды.
— Сен ұйықта, — деді апа. — Мен оятамын.
— Ұйықтамаймын, — деді Асқар.
Бірақ ол бес минуттан кейін қабырғаға сүйеніп ұйықтап кетті.
Оны қатты дауыс оятты. Біреу сырттан айқайлап жатыр екен.
— Ішінде адам бар ма?
Асқар орнынан атып тұрды.
— Бар, екі адам бармыз.
— Мен Серікпін, төртінші қабаттан, — деді дауыс. — Зейнеп апа, сіз бе?
— Менмін, балам, — деп жауап берді апа.
— Он минут күтіңіздер.
Серік шынымен де он минут ішінде лифтіні қозғалтты. Есік ашылғанда сағат түнгі екі болатын.
Серіктің үстінде жұмыс киімі, қолында шам бар еді.
— Кешіріңіздер, — деді ол. — Диспетчер қоңырауды естімеген. Мен үйде едім, көршілер оятты.
— Қай көршілер? — деп сұрады Асқар.
— Он екінші қабаттағы қыздар, — деді Серік. — Олар түнде ұйықтамайды, сондықтан пайдалы.
Үшеуі де күлді.
Зейнеп апа дорбаларын көтерейін деп еді, Асқар алдырмады.
— Тоғызыншы қабат, — деді ол күліп.
Апаның есігінің алдында тұрып, Асқар рақмет айтты.
— Сенбіде шай ішуге кел, — деді апа. — Сағат бесте. Көршілер де болады.
— Келемін, — деді Асқар.
Ертеңіне Асқар сағат сегізде оянды. Кездесу жақсы өтті. Түстен кейін басшысы оған жобаның жетекшісі болатынын айтты.
Асқар алдымен анасына қоңырау шалды. Сосын бір нәрсе есіне түсті: ол апаға ештеңе айтпаған.
Кешке ол тоғызыншы қабатқа түсіп, есікті қақты.
— Кір, балам, — деді Зейнеп апа. — Шай жаңа қайнады.
— Мен ұзақ отырмаймын, — деді Асқар. — Тек айтайын дегенім: кездесу жақсы өтті.
Апа күліп, оған шыныаяқ ұсынды. Асқар бір сағат отырды.
Сенбіде ол тағы келді. Үстелде бауырсақ, ірімшік және тәтті нан тұрды. Төртінші қабаттағы Серік те отыр екен. Оныншы қабаттағы мұғалім әйел баласымен келді. Он екіншіден екі студент қыз кешігіп жетті.
Асқар сол кеште жеті адаммен танысты. Кеш ұзаққа созылды. Серік лифт туралы әңгімені үш рет айтты, әр жолы қызықтырақ етіп. Ол Асқарға қаланың ең арзан шеберханасының жолын түсіндірді. Мұғалім әйел жақын жердегі жақсы дәріхананы көрсетті және баласына математикадан көмектесуді сұрады. Асқар келісті. Студент қыздар түнде музыканы қатты қоятынын мойындап, кешірім сұрады, ал Зейнеп апа оларға тағы бауырсақ салып берді.
Үйге қайтып келе жатып, Асқар лифтіде жалғыз тұрды. Бірақ енді бұл лифт басқа лифт сияқты көрінді.
Келесі аптада лифт тағы тоқтап қалды. Ішінде Асқар мен таныс емес бір жігіт бар еді. Жігіт қобалжып, барлық батырманы баса бастады.
— Тоқтай тұрыңыз, — деді Асқар. — Отырыңыз. Мен Серікке қоңырау шаламын, ол төртінші қабатта тұрады.
Жігіт таңғалып қарады.
— Сіз мұнда бәрін танисыз ба?
— Бәрін емес, — деді Асқар. — Бірақ біраз адамды танимын.
Ол қалтасынан телефонын алып, Серікке қоңырау шалды. Сосын жігітке қарады.
— Он минут күтеміз, — деді ол. — Отырыңыз. Уақыт бар. Атыңыз кім?