Айдана мен құрбысы Мадина Алматыдан Түркістанға пойызбен барады. Олар бұрын Түркістанда болмаған. Пойыз кешке сағат жетіде жүреді.
Вокзалда адам көп. Айдана билетті телефонынан көрсетеді. Жолсерік оларды вагонға кіргізеді.
- Сіздердің орындарыңыз он үшінші және он төртінші, - дейді ол.
Купеде тағы екі адам отыр: бір әже мен немересі Әлішер. Әлішер жеті жаста. Ол терезеден қарап отыр.
Әже сұрайды:
- Сендер қайда барасыңдар?
- Түркістанға, - дейді Мадина. - Біз екі күн демаламыз.
- Біз де Түркістанға барамыз. Ол жақта менің қызым тұрады.
Пойыз қозғалады. Терезеден Алматы көрінеді, сосын таулар, сосын дала. Күн батады. Әже сөмкесінен бауырсақ пен қазы шығарады.
- Ала қойыңдар, қыздар, - дейді ол.
Айдана қысылады, бірақ Мадина бірден дәм татады.
- Рақмет, апа! Өте дәмді екен.
Әлішер қыздарға суреттерін көрсетеді. Ол пойыздың, вокзалдың, әжесінің суреттерін салған. Айдана оның дәптеріне аттың суретін салып береді. Әлішер күледі.
Түнде пойыз тербеледі. Айдана ұйықтай алмайды. Ол дәлізге шығып, терезеден қарайды. Дала қараңғы, тек алыста бір ауылдың шамдары жанып тұр. Жолсерік оған шай ұсынады.
Жолсерік сұрайды:
- Бірінші рет бара жатырсыз ба?
- Иә. Мен ол жақтың тарихы туралы көп оқыдым.
- Онда кесенеге ертерек барыңыз. Таңертең адам аз болады.
Түн ортасында пойыз кішкентай бір бекетте тоқтайды. Перронда ешкім жоқ, тек бір ит жүр. Бес минуттан кейін пойыз қайта қозғалады. Айдана орнына барып, ұйықтап қалады.
Таңертең сағат сегізде пойыз Түркістанға келеді. Күн ыстық, аспан ашық. Әлішер әлі ұйықтап жатыр. Әжесі оны ақырын оятады. Сосын ол қыздармен қоштасады.
- Жақсы демалыңдар, - дейді ол.
- Сізге де рақмет, апа. Әлішер, сау бол!
Олар вокзалдан кесенеге дейін жаяу барады. Көше кең әрі таза. Жол бойында дүкендер, кафелер, үлкен бір мешіт бар. Алыстан кесененің көгілдір күмбезі көрінеді. Айдана тоқтап қалады.
- Мадина, қара! Суреттегідей.
- Жоқ, - дейді Мадина. - Суреттен де әдемі.
Қақпаның жанында бір қария тұр. Ол қыздарға кесене туралы айтып береді. Оны алты жүз жыл бұрын салған. Күмбезі өте үлкен, қабырғасы көк және ақ тастан қаланған. Ішінде үлкен қазан тұр.
Олар қақпаға жақындайды. Таңертеңгі күн сәулесі кесененің қабырғасына түсіп тұр. Айдана телефонын алады, бірақ суретке түсірмейді. Ол тек қарап тұрады.