Ерте заманда бір шал болыпты. Ол өте арық әрі жеңіл еді. Жел соқса, оны қаңбақтай домалатып әкететін. Сондықтан оны Қаңбақ шал деп атаған.
Қаңбақ шалдың малы жоқ, ақшасы жоқ болатын. Ол көлден балық аулап күн көретін.
Бір күні шал көлге барды. Ауын салды, ұзақ күтті. Ауына бір ғана кішкентай балық түсті.
Сол кезде оның алдына дәу шықты. Дәу үлкен әрі күшті еді, даусы қатты шықты:
— Бұл көл менікі! Балықты бер, әйтпесе сені жеймін.
Қаңбақ шал қорықты, бірақ сыр бермеді. Ол дәуге тыныш қарады да:
— Жақсы, — деді. — Бірақ алдымен күш сынасайық. Кім күшті болса, көл соныкі.
Дәу күлді. Ол жерден үлкен тас алып, оны ұнтақтап жіберді.
— Енді сен, — деді дәу.
Шалдың қалтасында ірімшік бар еді. Ол тасты алғандай болып, ірімшікті қысты. Ірімшіктен су ағып кетті.
— Көрдің бе? — деді шал. — Менің тасымнан су шығады.
Дәу таңданды. Ол шалды өзінен күшті деп ойлады да, көлден кетті.
Сол күннен бастап Қаңбақ шал көлде тыныш балық аулады. Ол көршілеріне: «Күш білекте емес, ақылда», — деп айтатын болды.