Ерте заманда бір түлкі болыпты. Ол өзін ең ақылды деп ойлайтын.
Бір күні түлкі орманда жүгіріп келе жатты. Күн ыстық еді, түлкі қатты шөлдеген. Ол су іздеп жүрді. Ол алдына қарамады да, терең құдыққа құлап түсті. Құдық өте терең еді. Түлкі жоғары секірді, бірақ шыға алмады. Ол ұзақ ойланып отырды. «Біреу келсін, мен бір амал табамын», — деп ойлады түлкі.
Біраздан кейін құдыққа ешкі келді. Ешкі су іздеп жүрген еді. Ол құдыққа қарап, түлкіні көрді.
— Түлкі, сен онда не істеп отырсың? — деп сұрады ешкі.
— Мен су ішіп отырмын, — деді түлкі. — Мұндағы су өте таза әрі суық. Түс, бірге ішеміз.
Ешкі де қатты шөлдеген еді. Ол ойланбастан құдыққа секірді. Су шынымен таза әрі суық болды. Ешкі қанғанша ішті де, риза болып басын көтерді.
Содан кейін ешкі жоғары қарады да:
— Енді қалай шығамыз? — деп сұрады.
Түлкі күлді.
— Уайымдама, — деді ол. — Мен бір жол таптым. Сен алдыңғы аяғыңды қабырғаға қой, мен арқаңа шығайын.
Ешкі айтқанын істеді. Түлкі оның арқасына шықты, мүйізіне тұрды да, құдықтан жеңіл секіріп шықты.
— Сау бол, дос! — деді түлкі жоғарыдан. — Алдымен ойлау керек, содан кейін секіру керек.
Ешкі құдықта жалғыз қалды. Ол кешке дейін айқайлады. Кешке шопан келіп, ешкіні арқанмен тартып шығарды.
Сол күннен бастап ешкі әрқашан алдымен ойлайтын болды. Ол енді ешкімнің сөзіне бірден сенбейді.