Жиренше кедей отбасында өскен. Оның малы да, жері де болмаған, бірақ сөзі өткір еді. Ел оны шешен деп таныды: ол бір ауыз сөзбен дауды бітіретін.
Бір күні Жиренше жолда келе жатып, бір ауылға тоқтады. Үйден жас қыз шықты. Аты Қарашаш екен.
Жиренше сынап көрмек болды да, сұрады:
— Қарындас, әкең қайда?
— Әкем екеуін бірге қосып жүр, — деді қыз.
— Ал шешең ше?
— Шешем жоқты бар қылып жүр.
Жиренше түсінбеді. Қыз күлді де, түсіндірді:
— Әкем егіннің арасын суарып жүр: суды жерге қосады. Шешем көрші үйде: сонда бала туылып жатыр, ол жоқты бар қылады.
Жиренше таңданды. Мұндай жауапты ол ешкімнен естімеген еді.
Содан кейін ол Қарашашқа үйленді. Екеуі бірге өмір сүрді, ел екеуін де ақылы үшін құрметтеді.
Уақыт өткен соң хан Жиреншеге ашуланды. Ол шешеннің сөзін көтере алмады да, оны елінен қуды.
Қарашаш күйеуіне былай деді:
— Уайымдама. Ханның ашуы ұзаққа бармайды. Ақыл біткен жерде күш те тоқтайды.
Шынымен, көп ұзамай ханға қиын дау келді. Ешкім оны шеше алмады. Хан Жиреншені кері шақыртуға мәжбүр болды.
Жиренше қайтып келді, бірақ бұрынғыдай мақтан айтпады. Ол ханға тек бір сөз айтты:
— Ақылды адамды қуған ел, ақылсыз кеңеспен қалады.
Хан үндемеді. Сол күннен бастап ол шешеннің сөзін тыңдайтын болды.